Naarmate ik ouder word, denk ik vaker na over de dood. Vooral als weer eens iemand in mijn naaste omgeving overlijdt.

We waren op een doordeweekse dinsdag in museum Kröller-Müller, mijn lief was even naar de museumwinkel, en ik bevond me in een ruimte met Bone Curtain, van Marina Abramović. Dit is een kunstwerk bestaande uit botten, die aan rode draden aan het plafond hangen, als een soort gordijn. Volgens de beschrijving mocht je er doorheen, maar ze begrepen het ook als je liever omliep om in de andere ruimte te komen.

Ik ging er doorheen. In mijn eentje. Er was verder niemand.

Twee dingen vielen me op: de (runder)botten waren veel zwaarder dan gedacht, en ze maakten een rinkelend geluid dat deed denken aan een muziekinstrument. Beide dingen had ik niet verwacht. Vooral het rinkelen maakte het werk minder luguber.

Aan de andere kant van het gordijn zag ik dat de schaduwen van het gordijn op de muur zichtbaar waren. Ze bewogen nog een beetje, als gevolg van mijn doorgang.

Is dit hoe het is om dood te gaan? Eenzaam, en anders dan verwacht?

Een bijzondere ervaring.