Als je aan het wachten bent op een bezorger, en je wil dat hij aanbelt, ga dan naar het toilet.
Vinden als je niet zoekt
Toen ik las dat Craig Mod een interview had gepubliceerd in het nieuwste apartamento magazine, ging ik kijken waar je dat kon kopen. Dat bleek lastig, er was geen boekhandel in de buurt die het had. En online worden flinke verzendkosten gerekend. Maar vandaag waren we bij de Utrechtse Boekenbar, en daar lagen meerdere exemplaren! Nu ligt het hier klaar om te lezen.
Bone Curtain
Naarmate ik ouder word, denk ik vaker na over de dood. Vooral als weer eens iemand in mijn naaste omgeving overlijdt.
We waren op een doordeweekse dinsdag in museum Kröller-Müller, mijn lief was even naar de museumwinkel, en ik bevond me in een ruimte met Bone Curtain, van Marina Abramović. Dit is een kunstwerk bestaande uit botten, die aan rode draden aan het plafond hangen, als een soort gordijn. Volgens de beschrijving mocht je er doorheen, maar ze begrepen het ook als je liever omliep om in de andere ruimte te komen.
Ik ging er doorheen. In mijn eentje. Er was verder niemand.
Twee dingen vielen me op: de (runder)botten waren veel zwaarder dan gedacht, en ze maakten een rinkelend geluid dat deed denken aan een muziekinstrument. Beide dingen had ik niet verwacht. Vooral het rinkelen maakte het werk minder luguber.
Aan de andere kant van het gordijn zag ik dat de schaduwen van het gordijn op de muur zichtbaar waren. Ze bewogen nog een beetje, als gevolg van mijn doorgang.
Is dit hoe het is om dood te gaan? Eenzaam, en anders dan verwacht?
Een bijzondere ervaring.
Sleutel
Iets waar ik soms aan denk: bijna al je materiële bezittingen, de spullen die je vergaard hebt, spullen die je gekregen hebt, spullen waar herinneringen aan vastzitten, worden beschermd door een stukje metaal met een paar inkepingen. Als iemand dat in handen krijgt, kan hij alles wat je hebt spoorloos laten verdwijnen.
We hebben zoveel vertrouwen in zo’n onopvallend stukje technologie.
Een gemis
“Hadden we elkaar maar eerder ontmoet!”, zeg ik wel eens tegen mijn vrouw. Als ze vertelt over iets dat vroeger gebeurd is, zou ik willen dat ik erbij had kunnen zijn. Omdat het grappig was, of omdat ik haar had kunnen steunen als ze het moeilijk had.
“Was X er nog maar om dit mee te maken”, denk ik wel eens als er iets gebeurt dat X, die overleden is, leuk of interessant had gevonden. Soms had X er niet eens bij hoeven zijn, maar had ik het graag verteld en de reactie gehoord.
Beide verzuchtingen voelen voor mij bijna hetzelfde. Het gaat over iets dat nooit zal gebeuren, maar wat in een ander leven/parallel universum makkelijk had kúnnen gebeuren.
Snoep
Ik heb een onredelijke hekel aan het woord ‘snoepgroente’.
Op de eerste plaats omdat het woord niet klopt. Groente is geen snoep. Ik ben dol op groente, ik eet het elke dag, maar ik zou het geen moment verwarren met snoep. Als ik een cherrytomaat in mijn mond steek kan ik ervan genieten, maar het geeft niet hetzelfde gevoel als een zoete lekkernij.
Ten tweede voelt het alsof de fabrikant denkt dat ik dom genoeg ben om te geloven dat dit snoep is.
Als laatste irriteert het opgeheven vingertje me. Het is de fabrikant die bepaalt waar ik van mag genieten en wat goed voor me is. Ik weet wat goed voor me is: groente. Daarom eet ik het, en het voelt niet als een verplichting. Ik vind het lekker. Dat snoep niet goed is, weet ik ook. Maar het is niet nodig om dat erin te wrijven als ik een keer zin heb in een snoepje.
Bezuinigingen
Tijdens het kijken naar de voorbeschouwing van het wielerseizoen 2025, riep mijn lief: “Moet je kijken hoe de armleuningen van de stoelen eruit zien!”. En inderdaad, te vies om aan te raken (wat de analisten helaas toch doen, brrr).
Toen dacht ik: “Ik denk dat er al genoeg bezuinigd is op de publieke omroep.”
Italië en Japan
Is het je wel eens opgevallen hoeveel Italië en Japan met elkaar gemeen hebben? Kijk maar:
- Bergachtige landen, omringd door zee, waar de meeste mensen op een paar vlaktes wonen (Kantō, Po-vlakte)
- Ze hebben aardbevingen en iconische vulkanen (Fuji, Vesuvius, Etna)
- Een uitgesproken eetcultuur, waar mensen er belang aan hechten dat gerechten op een authentieke manier bereid worden (wil er iemand pizza Hawaii of California Roll sushi? Vraag het maar niet…)
- Kleren maken de mens: het is belangrijk dat je mooie en goede kleding draagt
- Er worden beroemde auto’s en motoren gemaakt
- Ze waren ooit stichters van een groot rijk, dat met veel geweld veroverd werd (Romeinse rijk, Japan tussen de wereldoorlogen)
- Hun misdaadbendes spreken tot de verbeelding (maffia en yakuza), en figureren in vele films, boeken en games
Backlog
Iedereen die wel eens games speelt kent waarschijnlijk het verschijnsel: je ziet een interessante game in de aanbieding, je koopt het, maar je hebt niet meteen tijd om het te spelen. Doe dat een paar keer, en je hebt de beruchte gaming backlog.
Afgelopen weekend besloot ik een paar games te spelen in een poging mijn backlog wat kleiner te maken. Hierbij een korte impressie van de gespeelde games:
A Short Hike
Een schattig spel, dat je tijd respecteert: je kunt de top van de berg in ongeveer anderhalf uur bereiken. Daarna kun je nog extra’s doen, maar ik vond het voldoende zo. Wat bijzonder is, is dat de game soepel bestuurt. Dat is niet altijd een gegeven bij indie-games.
Doki Doki Literature Club
Een horror-game, die vermomd is als suikerzoete dating sim. Deze game kostte me ongeveer 4 uur. Waarschijnlijk had ik deze game enger gevonden toen ik jonger was. Nu was ik er me teveel van bewust hoe de game me probeerde te manipuleren.
The Stanley Parable
Weer een game die niet heel tijd kost: na ongeveer anderhalf uur kreeg ik de achievement voor het einde. Of dat het echte einde is staat ter discussie, maar ik had genoeg gezien. De vierde muur wordt doorlopend doorbroken, en ik twijfelde of ik dit een horror-game vond of dat het humoristisch bedoeld was. Ik moest er in ieder geval af en toe bij glimlachen (zie: de Room 430 achievement [spoiler alert]).
Night In The Woods
Eerdere pogingen om dit spel te spelen mislukten, het wilde maar niet klikken. Nu ben ik blij dat ik toch doorgezet heb: niet alleen is het grafisch heel mooi, maar het zijn vooral de personen die je tegenkomt die je bijblijven. Het einde is iets te veel uitgesponnen, maar voor de rest was het een bijzondere ervaring.
Veerboot
De veerboot is misschien wel mijn favoriete vervoermiddel. Er is zoveel dat je tijdens je reis kunt doen:
- Kijken naar de honden die mensen meenemen naar het eiland
- Op het dek staan en kijken naar de boot met een graafmachine
- Je haar laten verwaaien
- Koffie halen en nadenken of je er een gevulde koek bij zult nemen
- Een weddenschap starten welke medereiziger als eerste van de boot af zal lopen
- Even de ogen dichtdoen
- Gewoon uit het raam naar de zee staren (probeer dat maar eens in de trein)